Αναγνώστες

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Η Πρόταση της Εβδομάδας

Είκοσι χρόνια πριν, η Ειρήνη Ρουσσάκη φυγαδεύτηκε από την Κρήτη για να γλιτώσει από το ξέσπασμα της βεντέτας που έφερε την οικογένειά της αντιμέτωπη για άλλη μια φορά με την οικογένεια των Ορφανών. Φεύγοντας, άφησε πίσω της τους δύο πιο σημαντικούς άντρες της ζωής της: τον δίδυμο αδελφό της Λευτέρη και τον Πέτρο Ορφανό, τον νεανικό και κρυφό της έρωτα.
Πετυχημένη γιατρός κι ερευνήτρια στη Βοστόνη, αποφασίζει να επιστρέψει στα Χανιά για να κλείσει τους παλιούς λογαριασμούς και ν’ αντιμετωπίσει τους δαίμονές της. Πόσο εύκολο είναι κάτι τέτοιο όταν όλοι πίσω στην Κρήτη παραμένουν αγκιστρωμένοι στα ήθη και στις παραδόσεις τους, όταν ο έρωτάς της για τον Πέτρο φουντώνει ξανά, μαζί με την παλιά έχθρα που χωρίζει τις οικογένειές τους; Διχασμένη ανάμεσα στην αδελφική αγάπη και στον έρωτα, η Ειρήνη θα προσπαθήσει να νικήσει το παρελθόν της σ’ ένα δύσκολο κι επίπονο αγώνα.
Με φόντο την Κρήτη τού σήμερα και τους κώδικες τιμής τού χθες εκτυλίσσεται μια ερωτική ιστορία, όπου το μίσος αναμετριέται με το πάθος και ο φόβος με την αγάπη.

Η Πρόταση της Εβδομάδας

   Δυο παιδικές φίλες συναντιούνται ξανά μετά από περίπου είκοσι χρόνια. Ξέγνοιαστες αναμνήσεις τις ενώνουν. Κι όμως, κάτι... κάποιος τις χωρίζει... Ερωτευμένες με τον ίδιο άνδρα και μέσα από συνεχείς ανατροπές, θα έρθουν αντιμέτωπες, βλέποντας τη ζωή τους να εξελίσσεται και να επαναλαμβάνεται σαν το ρεφρέν ενός τραγουδιού. ..
Τι θα υπερισχύσει; Η φιλία; Ο έρωτας; Η αγάπη; Η μητρότητα; Συγκεχυμένα συναισθήματα που θα διασπαστούν και θα ενωθούν ξανά, γράφοντας τους στίχους για την πιο παράξενη μελωδία που θα μπορούσε να συνθέσει η τύχη...
"Όταν οι γέφυρες γκρεμίζονται, τα μονοπάτια γεμίζουν από ασήκωτους λίθους, οι θάλασσες ξεραίνονται και η ατμόσφαιρα γίνεται ομιχλώδης σαν αφρισμένο αέρινο κύμα, τότε το μόνο που μένει είναι η αναζήτηση της πραγματικότητας.
Ψεύτικη η αλήθεια που βίωνε η Ζωή. Αληθινό το ψέμα που ζούσε η Σάνυ. Και στη μέση, ένας άνδρας με συνεχόμενα λάθη..."

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Κριτική Αναγνώστριας- Η Συβαραριτισσα (Λιλή Ζωγράφου)

Πόσοι άνθρωποι έχουν την ευτυχία να ζήσουν όπως αυτοί επιθυμούν; Χωρίς συμβιβασμούς χωρίς ψεύτικα ήθη και ψεύτικες ιδεολογίες. Η Ελένη Κουρκάπα η πρωταγωνίστρια της Λιλής Ζωγράφου "Η Σιβαρίτισσα" τα κατάφερε. Έπαιξε στην ζωή της το ρόλο που εκείνη επιθυμούσε χωρίς να ενδιαφερθεί στο ελάχιστο για την άποψη του περίγυρού της και της ψευτοηθικής που τον συνόδευε.
Η συγγραφέας αποτύπωσε με την πένα της, τους χαρακτήρες του βιβλίου, καθιστώντας τους περισσότερους ως τραγικές φυσιογνωμίες. Η άψογη διατύπωση των σκέψεων της σε αλάνθαστα Ελληνικά ασκεί μια πρωτόγνωρη γοητεία στον αναγνώστη. Δεν παύει όμως να παραμένει άμεση περιγράφοντας τα δρώμενα με μεστό λόγο.
"Η Σιβαρίτισσα" είναι ένα από τα καλύτερα Ελληνικά μυθιστορήματα και σε αυτό το βιβλίο, όπως είχε πει και η ίδια αυτοπροσωπογραφείται. Όποιος θέλει να πάρει μια γεύση για το τι θα πει Λιλή Ζωγράφου δεν έχει παρά να διαβάσει το βιβλίο.
Δε θα μπορούσε να λείπει βέβαια από το βιβλίο η σκληρή της γλώσσα με την οποία κρίνει τα κακώς κείμενα της εποχής της. Συναντάμε επίσης ολοκληρωμένα κοινωνικά σχόλια, ένα ιστορικό περιβάλλον με ορθές περιγραφές, τον έρωτα και το χιούμορ της.
Στο βιβλίο περιγράφεται η ζωή της Ελένης Κουρκάπα, μικρότερης κόρης του Μιχαήλ και της Ισμήνης. Ο Μιχαήλ σκιαγραφείται ως ο αυστηρός πατέρας που ορίζει τη ζωή όλων των μελών της οικογένειας, απαγορεύοντάς τους ακόμα και τη έξοδο από το σπίτι. Η μητέρα είναι η πάντα υποταγμένη σύζυγος που ασκεί τη δική της τυραννία στα παιδιά και τους καλλιεργεί το φόβο για τον πατέρα.
Η Ελένη όμως πάντα ανατρεπτική, σκορπίζει ή διαλύει κάθε συμβιβασμό. Θα κάνει ένα γάμο, θα φέρει το παιδί της στον κόσμο μέσα στην φυλακή και ύστερα θα ζήσει στα βουνά με τους αντιστασιακούς. Έχει το θάρρος να πάρει διαζύγιο, να αποκτήσει εραστές και να ζήσει χωρίς να κοροϊδέψει ούτε μια φορά τον εαυτό της.

Πόσοι από εμάς μπορούμε να ζήσουμε έτσι; Και το πιο βασικό πόσοι έχουμε το θάρρος να ζήσουμε χωρίς να προδώσουμε τα δικά μας όνειρα και ιδανικά και όχι της κοινωνίας;


                                                                           ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Να την λοιπόν τη Συβαρίτισσά μου έτοιμη να την αγαπήσετε όπως και γω. Την κυοφορούσα τρία χρόνια και είκοσι επτά αιώνες ώσπου την είδα να γεννιέται στους κήπους της Σύβαρης. Κείνης της αποικίας των Αχαιών από τις πρώτες που αναστήθηκαν στα νότια της Ιταλίας γύρω στα 725 π.Χ. Μια πόλη-κράτος πάμπλουτη, δημοκρατική, με ειρηνόφιλη συνείδηση κι ευτυχισμένο λαό. Πόλη λιχούδα, λαίμαργη, φιλήδονη, φιλόμουση, γεμάτη σεβασμό για την ελευθερία των ανθρώπων και τους πολίτες γεμάτους σεβασμό για τον πλησίον τους. Εκεί ανακάλυψα την πάναγνη της ελευθερίας Ελένη ασημάδευτη ακόμη, πριν την καταχωρίσει ο Ησίοδος στους ένοχους γιατί γεννήθηκε γυναίκα. Ανέγγιχτη από τη μισαλλοδοξία του αντρικού ρατσισμού γιατί αυτή γεννά. Πριν ο φονικός Δράκων καταδικάσει την αυτοδιάθεση του σώματός της βαφτίζοντάς την μοιχεία και πλαστογραφηθεί η πολυγαμική Πηνελόπη με τους σαράντα εραστές στην ανέραστη υφάντρα του έπους.

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Αφιέρωμα : Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2014

                   Μ΄έβαλαν να ορκιστώ
με το χέρι στην καρδιά.
"Ορκίσου!μου είπαν. Ορκίσου στην Αγάπη!"

Και ορκίστηκα στην αγάπη.

Και μου ξανάβαλαν το χέρι στην καρδιά
"Ορκίσου! μου ξανάπαν. Ορκίσου στον Άνθρωπο"
και ορκίστηκα στον άνθρωπο.
Μα είχα για τόσα πολλά να ορκιστώ
τόσους πολλούς όρκους να δώσω
στη Φιλία, στο Κάλλος, στην Τιμή...
σε ποιό να πρωτοορκιστώ;
"Ορκίσου σ΄ όλα!" μου είπαν.
"Τότε, είπα κι έσκυψα,
τότε ορκίζομαι σ΄ όλα."

Και γονάτισα μπρος στην Α γ ά π η.
Λουντέμης                         



                                         Κωνσταντίνος Καβάφης


Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. 


ΙΘΑΚΗ








                                                      ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ 



Λίγο ακόμα                                                                  
θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν' ανθίζουν 
τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο 
τη θάλασσα να κυματίζει 
λίγο ακόμα, 
να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα. 

 ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ




Κοιμήσου κοριτσάκι.
Είναι μακρύς ο δρόμος.
Πρέπει να μεγαλώσεις.
Είναι μακρύς μακρύς
μακρύς ο δρόμος. 
 ΠΡΩΙΝΟ ΑΣΤΡΟ

                                ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ







 ''Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς''
Μονόγραμμα, Οδ. Ελύτης




                                                      ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ 




Ὅταν σφίγγουν τὸ χέρι, ὁ ἥλιος εἶναι βέβαιος γιὰ τὸν κόσμο
ὅταν χαμογελᾶνε, ἕνα μικρὸ χελιδόνι φεύγει μὲς ἀπ᾿ τ᾿ ἄγρια γένεια τους
ὅταν κοιμοῦνται, δώδεκα ἄστρα πέφτουν ἀπ᾿ τὶς ἄδειες τσέπες τους
ὅταν σκοτώνονται, ἡ ζωὴ τραβάει τὴν ἀνηφόρα μὲ σημαῖες καὶ μὲ ταμποῦρλα
.








Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου, λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα.... ("Η σονάτα του σεληνόφωτος", Γιάννης Ρίτσος)





ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ 





“Δε ζούμε αληθινά παρά μόνο τη νύχτα μέσα στ'όνειρο. Και το πρωί "καλημέρα" λες, "καλημέρα" σου λένε. Κι η σφαγή συνεχίζεται.” 
― Τάσος ΛειβαδίτηςΤα χειρόγραφα του φθινοπώρου












“Kαι σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.
Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.” 
― Τάσος ΛειβαδίτηςΑπάνθισμα







ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ



ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ

Θυμᾶμαι τώρα ... Οἱ θύμησες πλημμύρες ποὺ μὲ πνίγουν,
ἄνεμος, σκοτεινιά.
Τὰ λόγια ἀνθοὺς τὰ μάδησες, μὰ τώρα αὐτὰ μοῦ ἀνοίγουν
κακὲς πληγὲς βαθιά.

                                       
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη

μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα. 




                                                                                 ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
Ὁ ἔρωτας, 
ὄνομα οὐσιαστικόν,
πολὺ οὐσιαστικόν,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
γένους οὔτε θηλυκοῦ, οὔτε ἀρσενικοῦ,
γένους ἀνυπεράσπιστου.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες.

Ὁ φόβος,
ὄνομα οὐσιαστικὸν
στὴν ἀρχὴ ἑνικὸς ἀριθμὸς
καὶ μετὰ πληθυντικὸς
οἱ φόβοι.
Οἱ φόβοι
γιὰ ὅλα ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

Ἡ μνήμη,
κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
καὶ ἄκλιτη.
Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη.

Ἡ νύχτα,
Ὄνομα οὐσιαστικόν,
Γένους θηλυκοῦ,
Ἑνικὸς ἀριθμός.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
Οἱ νύχτες.
Οἱ νύχτες ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.
 Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

Μικρές Ιστορίες : Σε μια στιγμή...

Σε μια στιγμή...
      Χριστίνα και Παύλος. Νέοι και ερωτευμένοι ατενίζουν με αισιοδοξία το μέλλον. Σε μια στιγμή, η ζωή τους καταστρέφεται εξαιτίας ενός μυστικού.
     3 Χρόνια μετά..Ο Καθένας κλεισμένος στον δικό του κόσμο, προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια του και να προχωρήσει στη ζωή του, παρέα με τις αναμνήσεις. Και όμως..μια νέα αποκάλυψη, μια αλήθεια που βγαίνει καθυστερημένα στην επιφάνεια θα φέρει και πάλι τα πάνω κάτω.. Σε μια στιγμή.. και πάλι όλα θα αλλάξουν..
      

Εκεί που όλα φαίνονται ρόδινα, ξαφνικά χάνονται.  Και εκεί που δεν υπάρχει τίποτα, μια νέα αυγή ξημερώνει. Θα μπορέσει η Χριστίνα και ο Παύλος να αναπληρώσουν τον χαμένο χρόνο ή θα είναι πολύ αργά; 



                  ~ Ρόδος 2010 ~

-Που θα πάει αυτή η κατάσταση, φώναξε φανερά νευριασμένη η Χριστίνα, είναι η τρίτη μέρα και ακόμα η κατάσταση δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο!

- Έλα ηρέμησε κορίτσι μου, έχει καλμάρει κάπως ο καιρός, μέχρι την Τετάρτη θα έχεις καταφέρει να γυρίσεις Αθήνα.

- Το ελπίζω! Η μαμά θα με περάσει από κανονική ανάκριση μόλις γυρίσω. Πως κρατιέται και δεν αρχίζει το κήρυγμα από το τηλέφωνο είναι άξιο απορίας!

-Αλήθεια, τι δικαιολογία βρήκες και της είπες;

- Ότι ο εκδοτικός οίκος βιάζεται να εκδώσουμε το βιβλίο πριν από το Πάσχα που είχε προγραμματιστεί στην αρχή και πρέπει να πάω μέχρι την Θεσσαλονίκη να πάρω κάποιες απαραίτητες πληροφορίες. Τώρα βέβαια το γεγονός ότι δεν είμαι στην Θεσσαλονίκη αλλά στην Ρόδο και μάλιστα αποκλεισμένη από το Σάββατο, αυτό είναι άλλο θέμα!

-Θα μπορούσες να της πεις την αλήθεια..

- Καλύτερα που δεν ξέρει που είμαι. Πέρασε δύσκολα και εκείνη μαζί με εμένα.

- Μην ξεχνάς.σε λίγο όλα θα ξεκαθαρίσουν. Θέλεις να κατέβω Αθήνα μαζί σου;

- Καλύτερα όχι. Μόλις μιλήσω με τον πατέρα μου θα σε πάρω να έρθεις. Πρέπει να είμαστε και οι δύο μαζί όταν θα αποκαλυφθεί η αλήθεια. Σε ευχαριστώ Παύλο..

           Η Χριστίνα κοίταξε έξω από το παράθυρο. Έφτασε στην Ρόδο Παρασκευή βράδυ και από την επόμενη μέρα ο καιρός ήταν πολύ άσχημος. Ο αέρας σήκωνε τα πάντα στο πέρασμα του και το κρύο ήταν τσουχτερό. Τρεις μέρες τώρα τα καράβια είχαν απαγορευτικό. Και ήταν μόλις Νοέμβρης.

 - Απότομα χειμώνιασε φέτος ε; είπε ο Παύλος σε μια προσπάθεια του να ελαφρύνει λίγο το κλίμα. Την αγαπούσε την Χριστίνα και έβλεπε τον πόνο στα μάτια της. Και ήταν χειρότερος από εκείνον που είχε δει τότε. Πριν από 3 χρόνια...





                   ~ Θεσσαλονίκη 2007~

-Ομολογώ ότι έχω δει ανθρώπους που έχουν τρέλα με την θάλασσα, αλλά να κάθονται επί 4 ώρες μαζί με το laptop τους σε ένα πεζουλάκι μπροστά από τη θάλασσα ενώ η Αριστοτέλους διαθέτει τόσες καφετέριες και μάλιστα με υπέροχη θέα.. Πραγματικά με ξεπερνάει!

   Η Χριστίνα ξαφνιάστηκε. Ήταν ένα μεσημέρι κάπου στα μέσα του Γενάρη με αρκετά καλό καιρό και είχε να κάνει κάποιες διορθώσεις στο τελικό κείμενο. Έπρεπε να το παραδώσει την μεθεπόμενη στον εκδοτικό οίκο στην Αθήνα και ήθελε να τελειώσει σήμερα και αύριο να ξεκουραστεί πριν πάρει τον δρόμο της επιστροφής. Τώρα πια έιχε νυχτώσει και είχε αρχίσει να κάνει και κρύο. Και επιτέλους ποιος ήταν αυτός ο άγνωστος που ήξερε και πόσες ώρες καθόταν στο ίδιο σημείο;

     -Με παρακολουθείτε; ρώτησε ενοχλημένη.

- Καμία σχέση και συγγνώμη αν σας ενόχλησε ο τρόπος μου. Είχα ένα επαγγελματικό ραντεβού, κράτησε περισσότερο από όσο υπολόγιζα. Σας είδα την ώρα που έμπαινα στην καφετέρια απέναντι και παρατήρησα ότι ακόμα δεν έχετε φύγει και ας πέρασαν τόσες ώρες.

 - Εγώ σας οφείλω μία συγγνώμη, ήμουν αγενής. Η αλήθεια είναι ότι δούλευα και ξεχάστηκα.

-Δουλεύατε;

-Ναι, ξεκίνησα πρόσφατα να εργάζομαι σε έναν εκδοτικό οίκο στην Αθήνα και ως πρώτη μου δουλειά μου ανέθεσαν μια έρευνα που θα δημοσιευτεί σε ένα τουριστικό βιβλίο και έτσι έπρεπε να περάσω λίγες μέρες εδώ συλλέγοντας το απαραίτητο υλικό.

-Πολύ ενδιαφέρον. Και εγώ ξέρετε ασχολούμαι με την συγγραφή βιβλίων, περισσότερο πολιτικών ή κοινωνικών. Τι θα λέγατε να πάμε για έναν καφέ σε μια ωραία καφετέρια εδώ παραδίπλα. Είναι ήσυχα εκεί και θεωρώ ότι έχουμε κοινά θέματα να συζητήσουμε.

     Κάπως έτσι ξεκίνησε η γνωριμία τους. Δεν άργησαν να γίνουν ζευγάρι. Πέρασαν μαζί πέντε ευτυχισμένους μήνες. Και τότε όλα άλλαξαν...

~Αθήνα 2010~
Τα σκεφτόταν όλα αυτά καθώς οδηγούσε προς το σπίτι του πατέρα της. Ήταν Παρασκευή και είχε καταφέρει να γυρίσει πίσω στην Αθήνα χθες βράδυ, κατάκοπη. Ούτε στην μητέρα της πρόλαβε να τηλεφωνήσει. Έπεσα να κοιμηθεί και σηκώθηκε νωρίς για να επισκεφθεί τον πατέρα της. Σήμερα έπρεπε να ξεκαθαρίσουν όλα.
    -Τι έγινε κόρη μου; Σε άκουσα κάπως αναστατωμένη στο τηλέφωνο.
-Μπα; τώρα θυμήθηκες ότι έχεις κόρη;
 -Χριστίνα..
-Τι πατέρα; Ξέχασες; Ή νομίζεις πως ξέχασα εγώ; Πού είσαι τρία χρόνια τώρα ε; Πρώτα μας διέλυσες, και εμένα και την μαμά, και μετά μας παράτησες και έφυγες σαν να μην συμβαίνει τίποτα!
-Τι εννοείς σας διέλυσα Χριστίνα;
-Μάλλον πρέπει να τα θυμηθούμε από την αρχή τα πράγματα..

             ~Αθήνα, Καλοκαίρι  2007~
-Χριστίνα αργείς ;θα χάσουμε το πλοίο!
-Αγάπη μου έχουμε χρόνο μην ανησυχείς! Όλα είναι έτοιμα. Τσεκάρω ότι έβαλα τα εισητήρια στην τσάντα και έρχομαι. Βάλε τις βαλίτσες στο αυτοκίνητο!
Η Χριστίνα και ο Παύλος λίγους μόνο μήνες μαζί ετοιμάζονταν να πάνε το πρώτο τους ταξίδι μαζί. Και είχαν επιλέξει την Ρόδο.
-Έτοιμη!
- Ωραία φεύγουμε λοιπόν! Κύριε Μιχάλη; τι σας φέρνει τόσο νωρίς εδώ;
-Μπαμπά; αφου ξέρεις ότι σε 2 ώρες φεύγει το καράβι για Ρόδο..τι κάνεις εδώ;
- Παιδιά μου πολύ φοβάμαι ότι θα πρέπει να το ακυρώσετε. Πρέπει να μάθετε κάτι πολύ σημαντικό.
- Μπαμπά πέρνα μέσα και ξεκίνα γρήγορα. Θα δούμε τι θα γίνει με το ταξίδι.
-Παύλο αγόρι μου, ξέρεις πόσο πολύ σε εκτιμώ και είμαι πραγματικά σε πολύ δύσκολη θέση, αλλά χθες το βράδυ το επιβεβαίωσα και πρέπει να σας το πω.
-Τι συμβαίνει κύριε Μιχάλη;
- Παιδιά μου η σχέση αυτή πρέπει να τελειώσει..
-Μπαμπά τρελάθηκες;
-Θα σας πω μια ιστορία.. Όταν παντρευτήκαμε με την μητέρα σου Χριστίνα, δεν ήταν όλα ρόδινα. Είμασταν πολύ στριμωγμένοι οικονομικά, οι δικοί μας ήθελαν ο γάμος αυτός να γίνει το συντομότερο και επιπλέον, όπως ήδη ξέρεις, δεν γνωριζόμασταν καν..επρόκειτο για προξενιό.
- Δεν λες πράγματα τα οποία να μην γνωρίζω. Παρακάτω.
-Εκείνη την περίοδο εγώ είχα σχέση με μια κοπέλα. Ήταν πλούσια και οι γονείς μου θεωρούσαν ότι αν την παντρευτώ θα μαι δυστυχισμένος. Την θεωρούσαν κακομαθημένη και εγωίστρια. Καμία σχέση με την πραγματικότητα.  Έτσι ξεκίνησαν οι προετοιμασίες του γάμου με την μαμά σου. Λίγο πριν τον γάμο διέκοψα και την άλλη κοπέλα και από τότε δεν ξαναβρεθήκαμε μέχρι πριν από λίγο καιρό. Συναντηθήκαμε τυχαία και μιλήσαμε. Πέρασαν χρόνια είχαμε να πούμε πολλά. Την γυναίκα αυτή την λένε Μαρίνα. Μαρίνα Παπαδοπούλου..
-Μα .. μα αυτή είναι η μητέρα μου!! Αναφώνησε ο Παύλος.
- Ακριβώς παιδί μου.. Και μάλιστα έμαθα και κάτι που δεν ήξερα.. Ότι πριν χωρίσουμε ήταν έγκυος.. Εγώ και η μητέρα σου έχουμε ένα παιδί.. και αυτό είσαι εσύ..
   Ακολούθησαν μερικά δευτερόλεπτα σιωπής..
- Αποκλείεται!!  Ήταν η Χριστίνα που έσπασε την σιωπή πρώτη! Ήρθες μέσα στο σπίτι μου για να μου πεις αυτές τις ασυναρτησίες και περιμένεις να σε πιστέψω; Φύγε αμέσως.
     Η κατάσταση τις επόμενες ώρες ξέφυγε από τον έλεγχο. Έπειτα από κατηγορίες, βαριές κουβέντες και εξηγήσεις η Χριστίνα μάζεψε τα πράγματα της και έφυγε για το πατρικό της.
   -Παύλο ειλικρινά βρέθηκα και εγώ σε πολύ δύσκολη θέση.. αλλά έπρεπε να ξέρετε.. Είστε ετεροθαλή αδέλφια.. Αυτή η σχέση δεν μπορούσε να συνεχίσει.
 -Κύριε Μιχάλη φύγετε από το σπίτι μου! Εξαιτίας αυτών των παλιών γεγονότων  φτάσαμε εδώ που φτάσαμε! Αν είχαν ξεκαθαριστεί τα πράγματα από τότε δεν θα είμασταν αναγκασμένοι να υπομείνουμε αυτή την κατάσταση!
         Οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές. Οι γονείς της Χριστίνας χώρισαν. Για την ακρίβεια ο πατέρας της τους εγκατέλειψε όταν η μητέρα της τον κατηγόρησε για τα βάσανα της Χριστίνας. Η Χριστίνα εγκαταστάθηκε στο πατρικό της και έκοψε κάθε επαφή με τον πατέρα της. Ο Παύλος εξαφανίστηκε..


  ~Αθήνα 2010~
- Χριστίνα μου, δεν καταλαβαίνω.. έρχεσαι μετά από 3 χρόνια που αρνείσε να μου μιλήσεις για να μου υπενθυμίσεις πράγματα που ήδη γνωρίζω;
   - Περίμενε, πατέρα.. Γιατί μέχρι πριν λίγες μέρες ίσχυαν αυτά που σου είπα παραπάνω.. Μετά κάτι άλλαξε. Θα μου εσύ την αλήθεια; Την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ αλήθεια; ή μήπως προτιμάς να την ακούσεις από εμένα;
   - Προς Θεού δεν ξέρω σε τι αναφέρεσαι!
 -Ωραία λοιπόν.. Η ιστορία έχει ως εξής..
    ..Πριν από λίγες μέρες
     Πέρασαν 3 ολόκληρα χρόνια.. από τότε που η ζωή της Χριστίνας άλλαξε απότομα ρότα. Μέσα σε αυτά τα χρόνια η Χριστίνα προσπαθεί να ξαναστήσει την ζωή της. Έχει αφοσιωθεί στην καριέρα της και έχει παραμείνει κλεισμένη στον εαυτό της. Είναι Πέμπτη απόγευμα όταν..
    Η Χριστίνα είναι αφοσιωμένη στο καινούριο βιβλίο της. Αυτή τη φορά έχει αναλάβει ένα ρομαντικό μυθιστόρημα με φόντο την Θεσσαλονίκη.. Κοίτα να δεις, σκέφτεται, τελικά όταν φαντάζομαι μια ρομαντική ιστορία πάντα θα κρύβω την Θεσσαλονίκη πίσω από αυτήν. Το τηλέφωνο αποσπά την προσοχή της.
-Δεν πρόκειται να τελειώσω ποτέ αν κάθε τρεις και λίγο κάτι με αποσυντονίζει. Εμπρός;
-Χριστίνα..ευτυχώς δεν έχεις αλλάξει τηλέφωνο..
-Πα.. Παύλο..;
- Εγώ είμαι Χριστίνα, καλά κατάλαβες..
-Τι θέλεις Παύλο; Δεν νομίζω ότι έχουμε κάτι να πούμε.
-Χριστίνα έμαθα κάτι πολύ σημαντικό που σε αφορά. Πρέπει να το μάθεις. Ακόμα και αν δεν θέλεις να κρατήσουμε επαφή πρέπει να το μάθεις. Θα σε αφήσω ήσυχη αν μου το ζητήσεις αλλά σε παρακαλώ..
-Που είσαι;
- Στην Ρόδο..μένω μόνιμα εδώ πλέον..
-Στη Ρόδο;
- Ναι..μην με ρωτήσεις γιατί αλλά..εδώ αποφάσισα να μείνω όταν έπρεπε να απομακρυνθώ από όλα..
-Εντάξει.. αύριο βράδυ θα είμαι εκεί. Θα τα μαζέψω γρήγορα, θα πω μια δικαιολογία στην μαμά μου και θα έρθω.
- Σε ευχαριστώ Χριστίνα..
-Αν δεν ήταν κάτι πραγματικά σοβαρό δεν θα τηλεφωνούσες Παύλο, το ξέρω. Θα τα πούμε από κοντά..

-Μα τι σε έπιασε έτσι στα ξαφνικά κορίτσι μου;
-Μαμά δεν έχω χρόνο! Σου είπα. Ο εκδότης θέλει το βιβλίο να βγει πριν το Πάσχα. Πρέπει να πάω στην Θεσσαλονίκη. Ξέρεις ότι ένας συγγραφέας τα καταφέρνει καλύτερα όταν επισκέπτεται την πόλη στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία του. Θα σε πάρω τηλέφωνο μόλις μπορέσω.
- Να προσέχεις κορίτσι μου, πρόλαβε να της φωνάξει καθώς έφευγε. 

~Ρόδος 2010~
     -Χριστίνα σε ευχαριστώ πραγματικά που ήρθες. Συγγνώμη για την αναστάτωση.
      Η Χριστίνα τον κοίταζε και δεν μπορούσε να μιλήσει. Ο άνθρωπος που ερωτεύτηκε τόσο βαθιά, ο ετεροθαλής αδελφός της. Μετά από τόσο καιρό..
     -Πάμε σπίτι μου και θα σου εξηγήσω. Ο Παύλος καταλάβαινε την αμηχανία της.
        Μπήκαν στο σπίτι, την έβαλε να κάτσει στο σαλόνι και έβαλε ποτά.
-Θα μπω κατευθείαν στον θέμα. Και μετά θα έχουμε όλο το χρόνο δικό μας.
-Σε ακούω.
 -Μετά τα γεγονότα που έγιναν τότε αισθάνθηκα ότι τα έχασα όλα. Έκοψα κάθε επαφή με την μητέρα μου. Αν τότε είχε μιλήσει ίσως τα πράγματα να είχαν έρθει διφορετικά. Έκανα ένα λάθος όμως. Δεν την άφησα να μου μιλήσει. Την καταδίκασα χωρίς να ακούσω τι είχε να μου πει. Τεράστιο λάθος. Και μετά αποφάσισα να φύγω. Στην Αθήνα θα ήμουν πολύ κοντά σε εσένα. Δεν θα ήταν εύκολο. Δεν ξέρω τι με παρακίνησε, όπως σου είπα και στο τηλέφωνο, αλλά κάτι με τράβηξε να έρθω να μείνω εδώ. Κάποιες φορές κατεβαίνω Αθήνα για να μιλήσω με τον εκδότη μου, άλλες φορές πάλι έρχεται εκείνος εδώ. Πριν από μία βδομάδα δέχτηκα μια αναπάντεχη επίσκεψη. Ήταν ο πατέρας σου. Και τότε αποκαλύφθηκαν όλα..
- Ποια όλα Παύλο; Τι άλλο πια από τον πατέρα μου;
- Ο πατέρας σου έπεσε θύμα Χριστίνα..Τίποτα από ότι μας είπε τότε δεν ήταν αλήθεια, αλλά δεν είχε και άλλη επιλογή..

~Αθήνα 2007~
-Καλησπέρα, ο κύριος Μιχάλης Αναγνώστου;
- Ο ίδιος.
- Η γυναίκα σας, και η κόρη σας η Χριστίνα είναι μέσα;
- όχι απουσιάζουν. Ποιος είστε;
-Είμαι ο πατέρας του Παύλου.
-Και τι ζητάτε εδώ;
-Θα σας πω αμέσως. Λοιπόν. Πρόσφατα έγινε κάποιος φόνος. Θύμα του ήταν ένας καταξιωμένος ραδιοφωνοπαραγωγός. Θα το ακούσατε πιστεύω.
-Μάλιστα το άκουσα.Είχε μάλιστα μεγάλη κόντρα με το τηλεοπτικό κανάλι στο οποίο εργάζομαι ως καμεραμαν.
-Ακριβώς. Οι υποψίες της αστυνομίας έχουν στραφεί σε μια μεγάλη εταιρεία και ειδικότερα σε κάποιους επιχειρηματίες, ανάμεσα στους οποιούς βρίσκομαι και εγώ. Μήπως θυμάστε και πότε ακριβώς έγινε ο φόνος;
-Ναι το θυμάμαι πολύ καλά. Γιατί εκείνο το βράδυ είχαμε έκτακτο γύρισμα και μάλιστα εξωτερικό και έφυγα νωρίς από τα γραφεία του καναλιού. Μάλιστα άκουσα ότι ο φόνος έγινε γύρω στις 11 το βράδυ. Εκείνη την ώρα γύρισα από το εξωτερικό γύρισμα και ανέβηκα στο γραφείο μου να πάρω κάτι και να ξαναφύγω. Στον όροφο μας δεν υπήρχε κανείς και μου φάνηκε παράξενο που δεν άκουσα τίποτα, εφόσον τέτοια ώρα φημολογείται ότι έγινε ο φόνος.
-Ακριβώς. Αν δεν πεις λοιπόν στον Παύλο και την κόρη σου την ιστορία που θα σου πω, μάντεψε προς τα που θα στραφούν οι υποψίες της αστυνομίας σχετικά με τον φόνο. Μόνος σου είπες ότι δεν υπήρχε άλλος στον όροφο εκείνο το βράδυ εκτός από εσένα. Και μην νομίζεις ότι θα μείνω μόνο σε αυτό. Θα ξεχάσεις την γυναίκα σου και την κόρη σου και θα κατηγορηθείς και εσύ για αυτό! Ένας ψυχοπαθης δολοφόνος στις μέρες μας δεν ακούγεται και πολύ ακραίο..
 ~Ρόδος 2010~
-Την ιστορία από κει και πέρα την ξέρεις. Αυτή είναι η πραγματική αλήθεια. Ήξερα ότι ήμουν υιοθετημένος αλλά μετά από την ιστορία που μας είπε ο πατέρας σου βγήκε στο φως ότι και καλά δεν με είχαν υιοθετήσει αλλά ότι ήμουν το εξώγαμο της μητέρας μου.
- Απίστευτο..
-Χριστίνα, ο πατέρας μου διέπραξε τον φόνο. Είχε όλα τα μέσα τα κατηγορήσει τον πατέρα σου όμως. Καταρχήν και μόνο το ότι ο πατέρας σου ήταν μόνος του εκείνο το βράδυ, δεν υπήρχαν μάρτυρες. Επίσης σε άλλους ορόφους υπήρχε μια μικρή κίνηση και σίγουρα κάποιος θα τον είχε δει. Απο κει και πέρα ξέρεις πως λειτουργούν τα πράγματα. Τσιράκια επι πληρωμή καταθέτουν ψέματα. Αν μάλιστα εσύ και η μητέρα σου βρισκόσασταν δολοφονημένες στο σπίτι σας ώρα που ο πατέρας σου ήταν μέσα.. ε δεν θέλει και πολύ να καταλάβει η αστυνομία ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο πατέρας σου και εσείς είσασταν υπό στενή παρακολούθηση με ντεντεκτιβ και κοριούς. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να ξεφύγει.
- Ο πατέρας σου τώρα..;
- Βρίσκεται στην φυλακή. Την προηγούμενη βδομάδα αποκαλύφθηκαν όλα και τότε μόνο σταμάτησε η παρακολούθηση του πατέρα σου. Τότε που ήρθε και μου μίλησε.
-Και γιατί δεν μίλησε σε εμένα;;
-Πίστευε οτι θα τον έδιωχνες και θα τον έλεγες φαντασιόπληκτο. Μου είπε να κρίνω και να χειριστιώ το θέμα όπως νομίζω..

~Αθήνα 2010~
-Κόρη μου, ειλικρινά ξέρω ότι μια συγγνώμη δεν αρκεί. Δεν ήξερα τι να κάνω..τρόμαξα πολύ..
 -Πάμε να φύγουμε μπαμπά. Πάμε στην μαμά.. πρέπει να μάθει..και το απόγευμα φθάνει και ο Παύλος..
- Αποφασίσατε να..;
- Πάμε μπαμπά..έχουμε πολλά να πούμε..


       -... και μετά από τρία χρόνια μαμά μάθαμε όλα αυτά που σου αφηγηθήκαμε..
-Χριστίνα μου, πραγματικά δεν ξέρω τι να πω. Λυπάμαι πολύ που έχασες την ευκαρία να είσα μαζί με τον Παύλο, ξέρω τι σήμαινε για σένα..
-Εμένα θα μπορέσεις να με συγχωρέσεις; Ήταν ο πατέρας της Χριστίνας αυτός που μίλησε τώρα.
-Περάσαμε πολλά χρόνια μαζί Μιχάλη.. Νομίζω πρέπει να προσπαθήσουμε.. γύρνα πίσω στο σπίτι.
  Εκείνη την στιγμή ο ήχος του κουδουνιού τους διέκοψε..
-Άντε μαμά δεν πας να ανοίξεις; Είπε η Χριστίνα και έριξε ένα συνομωτικό βλέμα στον πατέρα της.
-Τι ετοιμάζετε εσείς οι δύο;;
-Άντε γυναίκα τρέχα να ανοίξεις!!
-Παύλο;;;
-Μαμά.. να και κάτι που δεν σου είπαμε.. Από τον Παύλο έμαθα όλη την αλήθεια.. Και δεν πήγα στην Θεσσαλονίκη για τις ανάγκες το βιβλίου μου, αλλά μέχρι την Ρόδο να βρω τον Παύλο. Και θα θέλαμε πολύ να μείνουμε όλοι μαζί εδώ αλλά πρέπει να μαζέψω τις βαλίτσες μου και ο Παύλος να ξεκουραστεί λίγο.
-Χαχα, Χριστίνα τους τρέλανες τους ανθρώπους!
-Που πας παιδί μου;
- Μπαμπά, μαμά..  Ήρθε ο καιρός να κάνω αυτό ταξίδι στην Ρόδο μαζί με τον Παύλο! Αρκετά δεν το αναβάλλαμε;   


       Πριν 3 χρόνια η ζωή της Χριστίνας καταστράφηκε σε μια στιγμή.. Και τώρα πια, πάλι σε μια στιγμή όλα άλλαξαν. Η αλήθεια όμως έλαμψε. Ο πατέρας και η μητέρα της ξαναμόνιασαν, και η Χριστίνα με τον Παύλο αποφάσισαν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα. Η Χριστίνα έφυγε για την Ρόδο και υπόσχεθηκαν με τον Παύλο να επισκέπτονται σε τακτά διαστήματα τόσο τους γονείς της Χριστίνας, όσο και την μητέρα του Παύλου. Επίσης συμφώνησαν να μην αφήσουν κανέναν να επηρεάσει την ζωή τους και να ψάχνουν καλά από δω και πέρα πριν πιστέψουν το οτιδήποτε. Γιατί η ζωή είναι απρόβλεπτη.. και γιατί το ψέμα μπορεί να εμφανίζεται πολλές φορές στην θέση της αλήθειας αλλά η αλήθεια στο τέλος θα λάμψει.. αρκεί να την ψάξουμε λίγο προσεχτικά...
                                         ΤΕΛΟΣ